Month: December 2018

ดูหนังให้หลายรสชาติ เพราะหนังแต่ละชาติก็มีหลายรส

สำหรับคอหนังหรือเซียนหนังที่ชอบดูหนังกันเป็นประจำ เรามาลองเล่นเกมตอบคำถามสนุก ๆ กันดีกว่า ปีนี้ได้ดูหนังกันมากี่สัญชาติแล้ว? วัน ทู ธรี่ โฟร์! ไม่ใช่จังหวะเข้ามิวสิค แต่หมายถึง หนี่ง สอง สาม สี่ หรือจะเกินกว่านี้ไปห้า และมากกว่าก็ได้ กับจำนวนหนังของชาติต่าง ๆ ที่เราได้ดูกัน บางท่านปีนี้ดูหนังมาแล้วสี่สัญชาติ ก็ถือว่าโอเคอยู่นะ หรือบางท่านเพียงสามชาติก็ยังพอไหว สองชาตินี่ชักหวั่นไหว แต่ถ้าสัญชาติเดียวตลอดปี แถมถ้าเป็นกูรูดูหนังเยอะในกลุ่มผองเพื่อน ๆ ด้วยนี่ เดาว่าต้องเป็นนักดูหนังของฮอลลีวูด แน่ ๆ ล่ะ แต่จะคำตอบไหน ๆ ก็ถูกต้องทั้งนั้น แค่ดูหนังจบมีความสุขก็พอแล้ว เพราะที่มาตั้งคำถาม ก็แค่อยากบอกว่า หนังก็เหมือนอาหาร แต่เป็นอาหารทางรสนิยม และความคิด ตามแต่ฝีมือเชฟที่เข้าครัวปรุง บางจานหากรสชาติดี แถมเชฟมีความเป็นอาร์ตสูง รสชาตินั้นก็จะได้ความอิ่มเกิดขึ้นทั้งกายและใจ หรือเชฟบางท่านถนัดในการเลือกและใช้เครื่องปรุงที่ต้องอลังการ เน้นความแพงระยับของวัตถุดิบต่าง ๆ ที่นำมาปรุง ก็จะกลายเป็นอาหารแพงสุด ๆ แต่ความอร่อย ความอิ่มก็ต้องไปลุ้นเอาเมื่อเข้าปาก หนังในโลกนี้ ทุกชาติที่ผลิตหรือสร้างหนังออกมาจึงต่างมีสไตล์ของชาติตัวเอง …

Paradoxocrazy ปฏิว้ติ..ที่ไม่มี (หนล่าสุด!) และ..หรือ (หนต่อๆ ไป?)

โหมโรง ปี่กลอง หอมกลิ่นไอการเลือกตั้งครั้งใหม่เข้ามาทุกขณะ ที่คนไทยจะได้เข้าสู่โหมดเดินเข้าคูหากันอีกครั้ง ในแวดวงบันเทิงของบ้านเรานั้น เมื่อนึกย้อนไปสักปี ๒๕๕๖ ก็ให้นึกถึงหนังสารคดีไทย (Documentary films) เรื่องหนึ่งที่ประกาศตัวเต็ม ๆ และฮือฮาถึงการเป็นหนังการเมืองที่ผ่านเซ็นเซอร์เรื่องแรกของไทยมาได้อย่างหวุดหวิด แถมตอนเข้าโรงฉายแล้วก็ยังลุ้นว่านายทุนจะกล้าเอาออกมาฉายบนจอที่คนในโรงนั่งรอชมแล้วหรือไม่ Paradoxocrazy หรือในชื่อไทย ประชาธิป ” ไทย “ ผลงานจากนักคิดเขียน ภาสกร ประมูลวงศ์ ที่นำโปรเจคสารคดีการเมืองที่ตอนแรกจะทำออกฉายทางโทรทัศน์ ไปคุยกับ เป็นเอก รัตนเรือง ผู้กำกับหนัง นั่นคือที่มาก่อนจะกลับกลายมาเป็นหนังใหญ่และได้ฉายบนจอภาพยนตร์ของโรงหนังเข้าอีกตะหาก มีเกร็ดมากมายจากปรากฏการณ์ที่เกิดระหว่างออกฉาย ใครจะเชื่อบ้างว่า นี่เป็นหนังที่อาจกล่าวได้ว่า เป็นหนังแนวสารคดีที่ทำเงินได้มาก หรืออาจจะมากที่สุดในประวัติศาสตร์หนังสารคดีของไทย ราว ๆ 10 วันระหว่างเข้าฉาย ไม่มีการโปรโมท (ตอนนั้นยังมีการโฆษณาโปรแกรมหนังตามหน้าบันเทิงของ นสพ.อยู่) หรือเรื่องน่าขำสุด ๆ คือคนดูที่อยากดูได้โทรเข้าโรงหนังเพื่อถามรอบฉาย แต่กลับได้รับคำตอบว่า ไม่มีหนังเรื่องนี้เข้าฉายทั้งที่กำลังจะฉายอยู่รอมร่อ เรียกว่าความกลัวเข้าจู่โจมสมองเจ้าของโรงหนังชื่อดัง แต่ที่น่ารักน่าชัง คือเมื่อครบ 10 วัน ดันถามเจ้าของหนังว่าจะฉายต่อหรือไม่ กลับมาที่ตัวหนังสารคดี หากให้วิพากษ์ตามเนื้อจริง ๆ …