ดูหนังให้หลายรสชาติ เพราะหนังแต่ละชาติก็มีหลายรส

สำหรับคอหนังหรือเซียนหนังที่ชอบดูหนังกันเป็นประจำ เรามาลองเล่นเกมตอบคำถามสนุก ๆ กันดีกว่า ปีนี้ได้ดูหนังกันมากี่สัญชาติแล้ว?

วัน ทู ธรี่ โฟร์! ไม่ใช่จังหวะเข้ามิวสิค แต่หมายถึง หนี่ง สอง สาม สี่ หรือจะเกินกว่านี้ไปห้า และมากกว่าก็ได้ กับจำนวนหนังของชาติต่าง ๆ ที่เราได้ดูกัน บางท่านปีนี้ดูหนังมาแล้วสี่สัญชาติ ก็ถือว่าโอเคอยู่นะ หรือบางท่านเพียงสามชาติก็ยังพอไหว สองชาตินี่ชักหวั่นไหว แต่ถ้าสัญชาติเดียวตลอดปี แถมถ้าเป็นกูรูดูหนังเยอะในกลุ่มผองเพื่อน ๆ ด้วยนี่ เดาว่าต้องเป็นนักดูหนังของฮอลลีวูด แน่ ๆ ล่ะ

แต่จะคำตอบไหน ๆ ก็ถูกต้องทั้งนั้น แค่ดูหนังจบมีความสุขก็พอแล้ว

เพราะที่มาตั้งคำถาม ก็แค่อยากบอกว่า หนังก็เหมือนอาหาร แต่เป็นอาหารทางรสนิยม และความคิด ตามแต่ฝีมือเชฟที่เข้าครัวปรุง บางจานหากรสชาติดี แถมเชฟมีความเป็นอาร์ตสูง รสชาตินั้นก็จะได้ความอิ่มเกิดขึ้นทั้งกายและใจ หรือเชฟบางท่านถนัดในการเลือกและใช้เครื่องปรุงที่ต้องอลังการ เน้นความแพงระยับของวัตถุดิบต่าง ๆ ที่นำมาปรุง ก็จะกลายเป็นอาหารแพงสุด ๆ แต่ความอร่อย ความอิ่มก็ต้องไปลุ้นเอาเมื่อเข้าปาก

หนังในโลกนี้ ทุกชาติที่ผลิตหรือสร้างหนังออกมาจึงต่างมีสไตล์ของชาติตัวเอง ตามประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเชื้อชาติของตัวเป็นพื้นหลัก จากนั้นค่อยไปดูที่ซับย่อยคือความชื่นชอบและฝีมือเชฟหรือคนสร้างหนังเรื่องนั้น ๆ อีกที

อย่างเช่นหนังของอเมริกา เป็นอุตสาหกรรมที่ใหญ่มาก ๆ จริง ๆ แล้วหนังที่ถูกผลิตออกมาก็มีหลายเกรด หลายแนวมาก ๆ เพราะความเป็นประเทศเสรี และมีหลากหลายวัฒนธรรม แต่ที่คนไทยคุ้น และถูกทำให้เคยชินว่านี่คือคุณสมบัติหนังดี ก็คือหนังสไตล์ล้างผลาญ โดยเฉพาะใช้งบให้มันมโหฬาร หรือถ้าแนวสยองก็ต้องแบบคิดค้นฉากประหลาด ๆ ที่ห้ามเกิดขึ้นจริงเด็ดขาดในโลกนี้

หนังของอเมริกาส่วนใหญ่ที่ถูกซื้อนำมาออกฉาย จนเป็นความเข้าใจของผู้เสพจึงออกมาในเชิงนี้เป็นหลัก ซึ่งในความจริง ยังมีหนังจากผู้สร้างหนังดี ๆ จำนวนมาก ทั้งในกระแสและนอกกระแสหลากหลายแนว แต่ไม่ถูกซื้อออกมาฉายแพร่หลายนั่นเอง

ในฟากฝั่งหนังเอเชียที่นักดูหนังบ้านเราได้ดู เกาหลีใต้ดูเหมือนเป็นม้าที่ฝีเท้าแรงมากในหลายปีก่อน และพัฒนาในแนวทางฮอลลีวูดเพื่อหวังยอดขาย แต่โดยพื้นฐานแล้ว หนังฝั่งเอเชีย (ญี่ปุ่น ฮ่องกง เกาหลีใต้) ยังเน้นในเชิงดราม่าที่บีบคั้นเป็นส่วนใหญ่ ด้วยเป็นวัฒนธรรมของประเทศที่แพ้สงครามในอดีตนั่นอง ฟากฝั่งนี้ในเชิงฝีมือต้องยกให้ญีปุ่นที่ถือว่าโดดเด่นที่สุด มีความเข้าใจในคำว่า “หนัง” สูงมาก แนะนำให้ลองหาหนังดี ๆ จากประเทศนีมาดูกัน

ฟากฝั่งเอเชียกลาง รวมถึงอาหรับ อินเดียนั้นไม่ต้องพูดถึง หนังดี ๆ มีเยอะมากมาย และก้าวพ้นฉากฮาเฮตามบทเพลงที่เราชอบตั้งแง่ไปแล้ว และสร้างพลังเมื่อดูจบอย่างไม่นาเชื่อ ส่วนอาหรับนั้น ต้องแนะนำไปที่หนังอิหร่าน ต้องดูและต้องดู ด้วยวัฒนธรรมที่บีบคั้น กดดันและซับซ้อน ทำให้หนังอิหร่านมีความลุ่มลึกอย่างบอกไม่ถูก และมีความเป็นศิลปะสูงในเนื้อหนังลำดับแรก ๆ ของโลกทีเดียว

เอาแค่เอเชีย กับอเมริกาก่อนละกัน ดูกันให้เยอะ ๆ ยิ่งยุคดิจิตอลปัจจุบัน ไม่ใช่เรื่องยากเย็นใด ๆ เลย อันนี้ยังไม่กล่าวถึงหนังฝั่งยุโรปเช่น อังกฤษ ฝรั่งเศส สเปน หรือฝั่งสแกนดิเนเวียน รวมถึงนักสร้างหนังสุดยอดในฝั่งอเมริกาใต้ ที่หากมีโอกาสจะมาเม้าท์มอยให้ฟังกัน

คอหนังขนานแท้ การเปิดโลกทัศน์การดูหนัง จะทำให้เราเข้าใจวัฒนธรรม ความหมายของชีวิตทีซุกซ่อนอยู่ทั่วโลกได้มากขึ้น รวมถึงมุมหลืบชีวิตบางมุมที่แอบซ่อนอยู่ในตัวของเราเอง